Weerstand in het kwadraat

Weerstand kent zijn oorsprong in de natuurkunde, maar is ook in organisaties een veel voorkomend patroon.

Het is een natuurlijke reactie van een persoon op een veranderidee van een ander. Dat is zelden omdat de persoon-met-weerstand niets heeft met de ander of hetgeen hij voorstelt.

Het komt juist doordat hij daar wel wat mee heeft, alleen goede redenen heeft om er nog even niet in mee te gaan. Dit komt bijvoorbeeld doordat hij zich afvraagt of hij wel kan wat er van hem wordt gevraagd, of omdat hij niet ziet dat de verandering een verbetering is.

Ook kan het een natuurlijke reactie zijn op de wijze waarop het veranderinitiatief wordt geïntroduceerd. De Roos van Leary (ook al een verwijzing naar de natuur) onderschrijft dit: ten aanzien van dominantie-onderdanigheid reageren we complementair. Gedraagt de één zich dominant, dan roept dat bij de ander onderdanigheid op.

Ten aanzien van vriendelijkheid-vijandigheid reageren we symmetrisch. Dus een veranderaar die vol energie en overtuiging dominant een veranderidee poneert op een te-veranderen-individu, krijgt waarschijnlijk onderdanigheid en vijandigheid terug. Weerstand dus.

Dat is meteen een bruggetje naar de volgende stap in dit toneelspel: de veranderaar had deze weerstand niet verwacht, ze willen niet, en Roos-van-Leariet vijandig terug. Dit is te beschouwen als weerstand tegen het weerstandsproces van de ander. Zeg maar weerstand in het kwadraat.

Eén antwoord op “Weerstand in het kwadraat”

Reacties zijn gesloten.